Pyleniec pospolity

Rola pyleńca pospolitego

Rola użytkowa

• Przed wprowadzeniem B. incana w skład mieszanek do rekultywacji gruntów poprzemysłowych, a teraz także pasów kwietnych oraz miejskich łąk kwietnych, roślina ta nie była uprawiana. Przeciwnie, zwalczano ją jako chwast trujący dla koni. 
• W Ameryce Północnej i Europie Zachodniej pyleńca od dawna zwalcza się jako roślinę niebezpieczną dla koni, zwłaszcza gorącokrwistych ras wyścigowych. Domieszka w lucernie lub koniczynie prowadzi do ochwatu, owrzodzenia jelit, gorączki, rozwolnień, obrzęku płuc i nerek, obecności kryształów wapnia w moczu, u klaczy również do poronień. Mimo tylu lat walki z pyleńcem wciąż słabo rozpoznano trucizny działające na konie oraz metody odtruwania.
• Bywa wykorzystywany prze rekultywacji terenów dawnych kopalń i hut. Używa się go także do zadarniania okolic autostrad i szos.

Rola biocenotyczna

Berteroa incana nie była do tej pory intensywnie badana pod względem pozytkowym. Kwiaty są w Polsce chętnie oblatywane przez owady (błonkówki, w tym pszczoły, naśladujące je ekologicznie muchówki z rodziny bzygowatych oraz drobne motyle i ćmy). Kwitnie długo, od początków lata po pierwsze dni zimy. Zdaniem niektórych ekologów pyleniec pospolity zawleczony do Ameryki Północnej bywa tam groźny dla miejscowych zapylaczy, aczkolwiek dokładny mechanizm redukcji liczebności i/lub kondycji lokalnych owadów pozostaje niejasny. Bywa rośliną żywicielską na mnóstwa chrząszczy ryjkowcowatych i innych owadów, w tym dla biedlinków oraz rzadkich motyli Apterona helicoidella czy narażonej na wymarcie kulczanki Lixus punctiventris.

Ciekawostki o pyleńcu pospolitym

•  Ma niezbyt jasnym status we florze Polski. Być może jest zawleczony. Zdaniem niektórych naukowców stanowiska w Austrii, Polsce i Danii mają rodzimy charakter, wyznaczając północno-zachodni kres pierwotnego, naturalnego zasięgu w Eurazji.
• Naukowa nazwa rodzajowa Berteroa utworzona została na cześć włoskiego lekarza i przyrodnika Karola Ludwika Józefa Bertero (1789-1831). Bertero jako zielarz specjalizował się w gatunkach wymiotnych i przeczyszczających. Jego pasją była botanika. Latami oszczędzał, nauczył się także malarstwa (by dokumentować zbiory w czasach gdy nie znano fotografii), po czym odbył szereg wypraw na Antyle, Chile, wyspę Juan Fernandez, wreszcie na Tahiti.