Bukwica zwyczajna

Dość wysoka bylina o różowo-fioletowych kwiatach z przeznaczeniem na wilgotne stanowiska. Dawniej wierzono, że bukwica zwyczajna odstrasza złe duchy i nieszczęścia. To także roślina przyprawowa i lecznicza. Nasiona formy dzikiej, nieodmianowej.

SKU: N019

nasiona

W 1 gramie jest ok:

770 nasion

7,00 31,00 

Dodaj do porównania

O gatunku

Nazwa polska: bukwica zwyczajna, bukwica lekarska, bukwica czerwona, czyściec lekarski, betoni(j)ka, biskupie ziele

Nazwa łacińska: Betonica officinalis L.

Rodzina: jasnotowate Lamiaceae (wargowe Labiatae)

Status w Polsce: rodzima, średnio częsta, niechroniona

Trwałość:
roślina wieloletnia
Kolor kwiatów:
amarantowe
Rośliny średniej wysokości
Wysokość:
30-90 cm
Kwitnienie:
czerwiec-wrzesień

Morfologia

Średnia lub duża (30-90 cm) roślina trwała, hemikryptofit o wznoszących się, czworokanciastych, skąpo ulistnionych pędach oraz grzbiecistych, różowych lub bordowych kwiatach.

Korzenie liczne, drobne. Kłącze krótkie, drewniejące, wypuszcza mnóstwo korzeni i rozetę liści odziomkowych.

Łodyga o charakterystycznym, czterokątnym przekroju, wyprostowana, orzęsiona, najczęściej pojedyncza, z kilkoma liśćmi i rozgałęzieniami.

Liście dwuch typów: odziomkowe i łodygowe. Odziomkowe odznaczają się długimi ogonkami. Łodygowe natomiast są siedzące albo krótkoogonkowe.

Kwiaty wargowe, obupłciowe, różowe bądź purpurowe, podzielone na kielich i koronę, zebrane w wiechą lub pozorny kłos, zawiązują się od czerwca do września. Kielich w kształcie dzwonka, z płaskimi, a oskrzydlonymi ząbkami. Korona kwiatowa naga w środku, natomiast z zewnątrz owłosiona, przy czym włoski odznaczają się gwiaździstym kształtem.

Owocem bukwicy zwyczajnej (czyśćca lekarskiego) jest poczwórna rozłupnia. Same nasiona typu ortodoks o MTN 11,4 g. 

Dodatkowe informacje

Siew

Dobrze rozwija się zarówno w półcieniu, jak i mocnym słońcu, w mikroklimacie zwykłym lub ciepłym. Znosi okresowe zalewanie.

Urośnie nawet na suchym podłożu, choć woli świeże lub mokre, gliniaste, ciężkie, zasobne w wapń i próchnicę zarazem. Preferuje odczyn bliski obojętnemu, słabo kwaśny lub słabo zasadowy.

Bukwicę zwyczajną sadzi się w ogrodach naturalistycznych, koło oczek wodnych oraz na pastwiskach pszczelich. Bywa uprawiana na plantacjach, gdyż zbiór z dziko rosnących populacji nie zawsze zaspokaja popyt przemysłu zielarskiego.

Ciekawostki

Rzymianie, Celtowie i inne ludy uważały bukwicę za amulet przeciwko czarom, opętaniu, koszmarom sennym. W średniowieczu siano ją na cmentarzach i koło kościołów, by odstraszyć złe duchy. Miała też ratować przed morowym powietrzem.

We Włoszech do dziś mówi się, że gdy masz poważny problem, to sprzedaj ubrania, a kup sobie dużo ziela bukwicy.

W kuchni staropolskiej ziele bukwicy było jedną z ważniejszych, a tańszych (bo rodzimych) przypraw. Istotnie łagodzi zgagę i zapobiega rozwolnieniu. Współcześnie dalej stosowana w medycynie akademickiej, nawet przeciwko bakteriom odpornym na antybiotyki.

Bukwica zwyczajna w mieszankach nasion:

Wartość pożytkowa

Bardzo dobra, podobnie jak u wielu innych wargowych (jasnotowatych).

Ceniona jako składnik pasieczysk w miejscach czasowo zalewanych lub lekko podmokłych.

Produkty polecane