Chaber nadreński

Morfologia

Chaber nadreński to wysoka bądź średnia roślina dwuletnia, ew. krótkowieczna.

Tworzy gęste łany, o malinowych koszyczkach z białawym środkiem, często mylona z „ostami” (właściwie: ostrożeniami) choć pozbawiona kolców na liściach. Posiada głęboko penetrujący, palowy korzeń.

Pędy kwiatowe są wyprostowane, choć w ogrodach mają tendencję do pokładania się, silnie porozgałęziane u góry, o nielicznych, ułożonych skrętolegle liściach.

Wypuszcza liście pierzaste, kutnerowate (o małych, białosiwych, lśniących włoskach), długie na 50-150 mm, z nieregularnie ząbkowanymi blaszkami. Od czerwca do sierpnia zawiązuje kwiatostany w formie charakterystycznych dla chabrów koszyczków kwiatowych, zbudowanych z mnóstwa niepozornych kwiatów lejkowatych (płonnych) oraz rurkowych (obupłciowych, płodnych). U chabra nadreńskiego koszyczki osiągają 19,0-25,5 mm średnicy, są barwy blado malinowej lub jasno fioletowej (czasem białej), pachną mocno i pięknie.

Owocem jest drobna niełupka, mierząca zwykle 3-5 mm długości, opatrzona krótkim, wielofunkcyjnym pappusem. Zależnie od warunków pappus ten albo działa jak aparat lotny, albo jak rzep, czepiający się sierści zwierząt i odzieży człowieka.

Chaber nadreński to jeden z nielicznych w polskiej florze „biegaczy stepowych (z gr. chamaechor, ukr. i ros. perekatypol, ang. tumbleweed)” czyli roślin odrywających się po uschnięciu w całości od podłoża i toczonych wiatrem przez tysiące kilometrów, w postaci ażurowej konstrukcji z resztek pędów, liści i całych owocostanów, co usprawnia kolonizację nowych terenów.