Dziurawiec zwyczajny

Średniej wysokości rodzima roślina wieloletnia o żółtych kwiatach. Dziurawiec zwyczajny jest jedną z najlepiej poznanych roślin leczniczych i często znajduje zastosowanie w ziołolecznictwie. Wytwarza dużo pyłku cennego dla dzikich zapylaczy. Nasiona formy dzikiej, nieodmianowej.

nasiona

W 1 gramie jest ok:

10.000 nasion

5,00 17,00 

Dodaj do porównania

O gatunku

Nazwa polska: dziurawiec zwyczajny, ziele świętojańskie, zwierzobój, polna ruta, arlika, przestrzelon, krzyżowe ziele, dzwonki Panny Marii

Nazwa łacińska: Hypericum perforatum L.

Rodzina: dziurawcowate Hypericaceae

Status w Polsce: rodzimy, bardzo częsty

Trwałość:
roślina wieloletnia
Kolor kwiatów:
żółty
Rośliny średniej wysokości
Wysokość:
ok. 30-80 cm
Kwitnienie:
czerwiec-sierpień

Morfologia

Roślina trwała średniej wielkości (60-80 cm wys.) o wyprostowanych, czerwono nabiegłych pędach siedzących, charakterystycznie prześwitujących liściach, jaskrawożółtych kwiatach zebranych w zbite baldachogrona.

Pędy nadziemne są nieowłosione, cylindryczne w przekroju, zdrewniałe na dole, zielne i nieco porozgałęziane na górze, ulistnione naprzeciwlegle.

Liście siedzące, tępe na końcu, o całobrzegiej, lekko falistej, eliptyczno lancetowatej, jakby podziurkowanej blaszce, o nerwach jaśniejszych od reszty blaszki. Jasne albo przeciwnie „dziurki” w liściach to tak naprawdę zbiorniki hiperycyny.

Skupione w zbite baldachogrona kwiaty są mocno żółte, szypułkowe, promieniste, złożone z korony i kielicha, do 3 cm szerokie, atrakcyjne dla owadów. Płatki korony tak samo jak liście są całobrzegie i „dziurawe” (wyposażone w zbiorniczki hyperycyny).

Owoc Hypericum perforatum to wielonasienna, trójklapowa torebka, mierząca około 1 cm dł. Nasiona są cylindryczne w kształcie, koloru czarnego lub brązowego, acz upstrzone jaśniejszymi plamkami.

Dodatkowe informacje

Siew

Dziurawiec rośnie najlepiej na słonecznych i ciepłych stanowiskach. Dobrze poradzi sobie na większości gleb, istotne jedynie jest, by nie były nazbyt zlewne, podmokłe i jałowe. Preferuje gleby żyzne i przepuszczalne z domieszką piasku. Przed zimą część nadziemna całkowicie obumiera. W warunkach środkowoeuropejskich roślina całkowicie mrozoodporna.

Na plantacjach niekiedy podlewa się siewki oraz okazy młode. Starsze osobniki doskonale znoszą nawet silną suszę. Dla lepszego plonowania można wiosną i latem nawozić.

Żniwa dziurawcowe przeprowadza się w początkach kwitnienia, zanim ziele zacznie drewnieć, zwykle w czerwcu, niekiedy powtarzając zbiór na przełomie sierpnia z wrześniem.

Ciekawostki

Preparaty ziołowe z dziurawca stosowane są w Eurazji od niepamiętnych czasów. Działa ściągająco na śluzówkę przewodu pokarmowego, zabija zarazki, łagodzi nerwice, pędzi mocz i żółć, ułatwia wydalenie kamieni nerkowych, przyśpiesza gojenie się ran, odmrożeń i oparzeń, usypia, znosi ból, poza tym hamuje drobne krwawienia.

Dziurawiec zwyczajny w mieszankach nasion:

Wartość pożytkowa

Dziurawiec zwyczajny dostarcza pszczołom jedynie pyłku, mimo to bywa podsiewany na południu Europy na rabatach, warzywnikach, plantacjach ziół, a nawet pasieczyskach.

Bogactwo pyłku czyni go jednak rośliną bardzo atrakcyjną dla dzikich zapylaczy.

Pożytku niemal nie dostarcza, aczkolwiek miód dziurawcowy ma ponoć własności zbliżone do ziela (rozkurczowe, przeciwbólowe).

Produkty polecane