Koniczyna długokłosowa

To cenna i rzadka rodzima roślina wieloletnia. Koniczyna długokłosowa jest ginącym gatunkiem, który charakteryzuje się wysoką miododajnością. Roślina ta preferuje stanowiska widne, ciepłe, o glebach żyznych i wapiennych. Nasiona formy dzikiej, nieodmianowej.

nasiona

W 1 gramie jest ok:

500 nasion

8,00 49,00 

Dodaj do porównania

O gatunku

Nazwa polska: koniczyna długokłosowa

Nazwa łacińska: Trifolium rubens L.

Rodzina: bobowate Fabaceae

Status w Polsce: rodzima, rzadka i ginąca (kategoria „narażona” na czerwonej Liście), ale nieobjęta ochroną

Trwałość:
roślina wieloletnia
Kolor kwiatów:
bordowy
Rośliny średniej wysokości
Wysokość:
ok. 50 cm
Kwitnienie:
czerwiec-wrzesień

Morfologia

Koniczyna długokłosowa to roślina trwała o niezwykle wydłużonych jak na koniczynę kwiatostanach. Posiada rozbudowany, głęboko przerastający grunt system korzeniowy, zbudowany z centralnego korzenia palowego i mnóstwo korzeni bocznych, wszystkich z brodawkami korzeniowymi.

Zawiązuje dwa rodzaje pędów podziemne, niedługie kłącza i gołe łodygi (co nieźle odróżnia ją od pospolitszej k. łąkowej z łodygami mocno omszonymi). Pędy wznoszą się na wysokość 0,2-0,6 m. Jej liście odznaczają się podługowatym, lancetowatym kształtem.

Pojedyncze kwiaty ukoniczyny długokłosowej  zachowują typową dla rodzaju pięciokrotną symetrię oraz grzbiecisty, „motylkowaty” kształt. Każdy taki kwiat składa się z kielicha oraz korony. Kielich odznacza się wełnistą fakturą oraz 12-20 wyraźnymi nerwami. Mierząca 12-15 mm długości korona charakteryzuje się typowych dla rodzaju i rodziny motylkowatym kształtem. Zwykle przybiera pastelowo odcienie ciemnego różu lub jasnego, buraczanego fioletu. Kwiatostany w kształcie mocno wydłużonych główek (długich na 30-70 mm, a szerokich na 20-30 mm w Polsce, dalej na wschód nieco większych do 100 mm dł. i 40 mm szer.), podobnych nieco do puchatych lisich ogonów zwykle wyrastają parami na końcach łodyg.

Owocem tejże koniczyny jest podobnie jak u jej kuzynek jednoziarnisty, szeroko jajowaty lub niemal idealnie okrągły strąk. Ukryte w nim nasiono jest drobne, twarde i głęboko spoczynkowe.

Dodatkowe informacje

Siew

Roślina ta preferuje stanowiska widne, ciepłe, o glebach żyznych, gliniastych, lessowych, brunatnych lub czarnoziemnych, a zarazem bogatych w wapń lub gips. W Polsce na wielu stanowiskach warto by zwapnować grunt przed założeniem kwietnej łąki bogatej w ten gatunek. Jak przystało na gatunek stepów o wysokiej runi, ciepłych zarośli oraz widnych lasów wybornie znosi półcień. Późne koszenie pastwisk pszczelich z koniczyną długokłosową sprzyja zarówno produkcji miodu, jak i obfitszej produkcji nasion.

Ciekawostki

Dla ochrony stanowisk koniczyny długokłosowej utworzono szereg rezerwatów takich jak „Łysa Góra” koło Lwowa czy „Winnica” w województwie łódzkim.

W Polsce, gdzie przeważają gleby o kwaśnym odczynie, koniczyna długokłosowa pozostaje naturalnie rzadsza niż na stepach Ukrainy czy w wapiennych pasmach Karpat i Alp. Na zachodzie i w centrum Europy szkodzi jej zarastanie muraw kserotermicznych krzewami, ich zalesianie, jak również sukcesja naturalna od świetlistych dąbrów ku cienistym grądom. Na ziemiach Rosji i Ukrainy Trifolium rubens ginie wskutek zaorywania lub zalesiania stepów, terasowania zboczy, nadmiernego wypasu, wreszcie zbyt częstego koszenia stepów.

Wartość pożytkowa

Koniczyna długokłosowa to ważny gatunek miododajny. Chociaż długość jej pojedynczych kwiatów wynosi zwykle 8-10 mm, a języczka pszczoły miodnej 6 mm, to jednak pszczoły potrafią dostać się do jej nektaru, wgryzając się w bok lub spód kwiatu. W jej kwiatach unosi się na wysokość 4,5 mm, zatem nawet błonkówki o krótszych niż trzmiele języczkach mogą się go pobrać. Ukraińscy i rosyjscy pszczelarze cenią ją coraz wyżej za obfite nektarowanie. Ustaje ono jednak podczas długich upałów. Ponadto koniczyna długokłosowa kwitnie krócej niż biała czy łąkowa, gdyż tylko 2 miesiące.

Produkty polecane