Koniczyna łąkowa

Rola koniczyny łąkowej

Rola użytkowa

• Obecnie rolnicy stosują tę koniczynę w płodozmianach łąkowo-ornych lub okopowo-łąkowo-ornych, siejąc jako wsiewkę razem ze zbożami jarymi, po czym utrzymując w postaci pastwiska lub łąki kośnej przez 2-3 lata, po okopowych, rzepaku, pszenicy ozimej albo burakach cukrowych, a przed pszenicą ozimą. 
• Trzeba jednak pamiętać iż ta przedstawicielka rodziny bobowatych stanowi żywy rozsadnik patogenów i szkodników porażających inne rośliny z tej rodziny, tak warzywne i pastewne, jak ozdobne i miododajne. Dlatego, należy unikać siania jej po grochu, soi, fasoli, wykach, lucernie, komonicy, łubinie, seradeli, esparcecie, koniczynie białej, lędźwianie (groszku). 
• Przy wyjątkowo sprzyjającej pogodzie niektóre rasy pszczoły miodnej potrafią wyprodukować do 100, a nawet 200 kg miodu z hektara koniczyny.

Rola biocenotyczna

Koniczyna łąkowa zapylana jest głównie przez trzmiele. Pszczoła miodna ani większość samotnic nie sięga języczkiem do pyłku i nektaru rośliny. Mogą jednak przy niedostatku innych pożytków wgryzać się w kwiatostan, a potem w bok korony pojedynczego kwiatu celem wyrabowania nektaru. W czasie ontogenezy mogą się nią odżywiać takie owady jak m.in. wygłoba koniczynówka i wygłoba mi, modraszki (idas, argiades, semiargus), kraśnik Zygaena lonicerae, niedźwiedziówka kaja czy szlaczkoń sylwetnik i siarecznik.

Ciekawostki o koniczynie łąkowej

Koniczyna łąkowa to narodowy kwiat Danii oraz stanu Vermont w USA.