Dzwonek rozpierzchły

Morfologia

Dzwonek rozpierzchły zwykle funkcjonuje jako jednoroczny albo dwuletni, ale może być także rośliną trwałą. Korzenie ma delikatne, wrzecionowate, koloru kremowobiałego. Przekrój i faktura łodygi mocno zmieniają się od dołu ku kwiatom: na dole czworograniasta i lekko orzęsiona, na górze robi się okrągła i zupełnie naga.

Liście podobnie jak u wielu innych dzwonkowatych trzech rodzajów: pierwsze z nich to dolne, z wyraźnym ogonkiem, zwykle karbowane i łopatkowte, drugie siedzące (bezogonkowe), podługowate oraz trzecie podsadkowe (z kątów których wyrasta kwiatostan) lub lancetowate, równowąskie.

Kwiaty z ciemniejszymi nerwami, niebiesko-fioletowe, fioletowe, rzadko białe, biało-fioletowe lub różowo-fioletowe.Zawiązują się na długich szypułkach., Mają  jeden trójpłatkowy słupek oraz pięć pręcików. Charakteryzują się pięciodzielnym kielichem z szydlastymi, całobrzegimi lub nieco ząbkowatymi u nasady łatkami oraz promienistą koroną, szeroko lejkowatego kształtu

Kwiatostan w formie luźnej wiechy, bardziej rozpierzchłej jak u pokrewnych dzwonków (stąd nazwa). W dni słoneczne kwiaty dz. rozpierzchłego sterczą do góry, w nocy natomiast, tak jak w dni mgliste lub dżdżyste chylą się ku dołowi.

Owoce w postaci wznoszących się torebek otwierają się w dni słoneczne trzema klapkami u góry, a zamykają podczas deszczu. Nasiona dzwonka rozpierzchłego są bardzo drobne, niepozorne i lśniące.