Koniczyna długokłosowa

Morfologia

Koniczyna długokłosowa to roślina trwała o niezwykle wydłużonych jak na koniczynę kwiatostanach. Posiada rozbudowany, głęboko przerastający grunt system korzeniowy, zbudowany z centralnego korzenia palowego i mnóstwo korzeni bocznych, wszystkich z brodawkami korzeniowymi. Zawiązuje dwa rodzaje pędów podziemne, niedługie kłącza i gołe łodygi (co nieźle odróżnia ją od pospolitszej k. łąkowej z łodygami mocno omszonymi).

Pędy wznoszą się na wysokość 0,2-0,6 m. Jej liście odznaczają się podługowatym, lancetowatym kształtem. Pojedyncze kwiaty u koniczyny długokłosowej zachowują typową dla rodzaju pięciokrotną symetrię oraz grzbiecisty, „motylkowaty” kształt. Każdy taki kwiat składa się z kielicha oraz korony.

Kielich odznacza się wełnistą fakturą oraz 12-20 wyraźnymi nerwami. Mierząca 12-15 mm długości korona charakteryzuje się typowych dla rodzaju i rodziny motylkowatym kształtem. Zwykle przybiera pastelowo odcienie ciemnego różu lub jasnego, buraczanego fioletu.

Kwiatostany w kształcie mocno wydłużonych główek (długich na 3-7 cm, a szerokich na 2-3 cm w Polsce, dalej na wschód nieco większych do 10 cm długości i 4 cm szerokości), podobnych nieco do puchatych lisich ogonów zwykle wyrastają parami na końcach łodyg.

Owocem tejże koniczyny jest podobnie jak u jej kuzynek jednoziarnisty, szeroko jajowaty lub niemal idealnie okrągły strąk. Ukryte w nim nasiono jest drobne, twarde i głęboko spoczynkowe.