Kozibród łąkowy

Morfologia

Kozibród łąkowy to roślina dwuletnia.

Korzeń długi, palowy, głęboko wrastający w glebę.

Łodygi młodych okazów są wyraźnie kutnerowate, wręcz wełniste w dotyku, u starszych całkiem nagie. Wznoszą się prosto, niekiedy tylko się rozgałęziając.

Liście kozibrodu łąkowego wyrastają bezpośrednio z łodyg, bez szypułek. Odznaczają się całobrzegimi, łukowato wygiętymi blaszkami, owłosionymi u młodych egzemplarzy, a nagimi u starszych. Są charakterystycznie pofalowane i spiralnie, bezładnie skręcone w stadium rozety i później przy wytwarzaniu pędu kwiatowego. Wypełnione są sokiem mlecznym.

Wszystkie kwiaty mają mocną, miodowo żółtą barwę i języczkowy charakter. Skupione są w koszyczek o średnicy 30-65 mm, otwierający się około godziny 8 rano, by zamknąć się już koło południa.

Owoc to typowa dla astrowatych niełupka z puchatym aparatem lotnym. Powierzchnia niełupek charakteryzuje się długim dzióbkiem oraz wrzecionowatym kształtem, mierząca 15-22 mm długości. Może być urzeźbiona bardzo różnie, od mocno kolczastej lub brodawkowatej po zupełnie gładką. Puch wyrasta pierzaście, jest barwy jasnobrązowej bądź brudno białawy.