Macierzanka zwyczajna

Morfologia

Macierzanka zwyczajna jako niska roślina, o zimotrwałych liściach, posiada typowe dla wargowych czterokanciaste, drewniejące u podstawy łodyżki z nakrzyżległym ulistnieniem.

Pędy macierzanki lekko się podnoszą, są krwiście nabiegłe, z kutnerem wyłącznie na kantach, natomiast gołe, ciut wklęsłe między nimi. Włoski tego gatunku są krótkie, odginają się łukowato na dół. Wypuszcza jajowate szerokie na 5-10 mm, a długie na 10-15 mm, całobrzegie liście z niedługimi ogonkami, wyrastające parami z węzłów.

Liście tej macierzanki charakteryzują się otwartym użyłkowaniem, tudzież kropkowanym, zwykle matowym, rzadko lekko lśniącym wierzchem. Kwitnie długo, od czerwca do końca września lub października, tworząc szypułkowe, rurkowato-dzwonkowate kwiaty o dwu wargach, z pierścieniem białawych włosków w gardzieli kwiatu.

Kielich macierzanki zwyczajnej jest wydłużony, dzwonkowaty, kudłaty na brzegach, barwy zielonej albo czerwonej, z trzema ząbkami wargi górnej a dwoma dolnej.

Korona jest mało regularna w kształcie, kutnerowata, zrosłopłatkowa, z górną wargą płaską i karbowaną na końcach, a dolną wargą o trzech ząbkach. Jak u wszystkich macierzanek każdy kwiat posiada cztery wolne, wystające poza koronę pręciki oraz jeden słupek. Dwa pręciki są wyraźnie dłuższe, wszystkie zaś bordowo lub jasnoróżowo nabiegłe.

Słupek charakteryzuje się rozwidlonym wierzchołkiem o szydlastych końcach. Od pełni lata do późnej jesieni macierzanka obradza, formując typowe dla rodziny czterodzielne rozłupnie, pękające potem na kuliste lub jajowate rozłupki.

Kwiaty skupione w kwiatostany w postaci główek. Pojedyncze rozłupki będą nagie, ziarniste bądź gładkie na powierzchni, w rozmaitych odcieniach brązów.