Rumianek pospolity

Morfologia

Roślina roczna o powszechnie znanym, mocnym i przyjemnym zapachu. Korzenie cienkie, palowe i gałęziste.

Łodyga do 50 cm wysoka, wydrążona wewnątrz, goła oraz silnie porozgałęziana.

Liście siedzące, złożone z łatek, podwójnie albo potrójnie pierzastodzielne, wyrastają skrętolegle. Poszczególne łatki liścia są u rumianku polnego równowąskie, nitkowate, kończą się ostro. Mają „koperkowaty” wygląd. To, co zwykle i w kosmetyce zwiemy kwiatami rumianka, to dla botanika całe kwiatostany w formie koszyczków. Pojedynczy koszyczek składa się z dwu typów kwiatów o bardzo odmiennej budowie i funkcji.

Na skraju koszyczku zawiązują się kwiaty brzeżne, żeńskie, języczkowe, koloru białego, odginające się z wiekiem ku dołowi. Kwiaty środkowe tego rumianku są obupłciowe, rurkowate (o pięciu pręcikach zrośniętych w rurkę), złociste. Puste dno kwiatowe to wspaniały wyróżnik tego gatunku, albowiem pozostałe rumianki, rumiany oraz maruny odznaczają się dnem kwiatowym pełnym.

Owocem rumianku pospolitego jest podłużna niełupka. Niełupki form dzikich tego rumianku osiągają raptem 0,1 mm długości.