Szałwia łąkowa

Morfologia

Średnich rozmiarów roślina trwała o czworokanciastej łodydze, dwuwargowych fioletowych kwiatach i mocnym korzeniu. Wytwarza dwa typy pędów: podziemne, mocno zdrewniałe kłącza oraz nadziemne, zielne łodygi. Właściwe korzenie grube, palowe, wrastają do 1 m w głąb podłoża.

Łodygi są ulistnione naprzeciwlegle, zawsze mocno ogruczolone na górze, natomiast mogą znaczenie różnić się stopniem owłosienia między okazami (od niemal nagich w dole pędu nadziemnego po mocno kutnerowate, z włoskami prostymi w dole, a gwiazdkowatymi na górze).

Wypuszcza dwa rodzaje liści: skupione w rozetę liście odziomkowe, o długich szypułkach, a sercowato-jajowatych blaszkach, mocno karbowanych na brzegach, mocno kutnerowate od spodu, a nagie na wierzchu, także łodygowe, o krótkich szypułkach bądź zupełnie ich pozbawione (siedzące), a trójkątnie lancetowatych blaszkach.

Wyrosłe na orzęsionych ogonkach, chronione przez sercokształtne przysadki kwiaty charakteryzują się mocnym, fioletowym lub lila granatowym kolorem. Skupiają się w nibyokółki tworzące razem całkiem pokaźny kłos. Tak kielich jak i korona tejże szałwii są mocno dwuwargowe.

Kielich przybiera kształt dzwonkowaty o 13 żyłkach, z górną wargą krótszą od dolnej i o trzech ząbkach, poza tym jest silnie owłosiony (z trzema rodzajami włosków: prostymi, gruczołowatymi i gwiazdkowatymi).

Korona ku dołowi zrasta się w rurkę wystającą z kielicha, zazwyczaj jest fioletowa, także mocno kutnerowata. Wymiary korony mocno zależą od typu kwiatów, u obupłciowych jest większa (20-30 mm długości), natomiast u żeńskich drobniejsza (15-25 mm długości).

Owocem jest typowa dla jasnotowatych rozłupnia pękająca na cztery rozłupki. U szałwii łąkowej rozłupki te przybierają kształt jajowaty, odznaczają się mocno brodawkowatą powierzchnią, mierząc 1,4-1,9 mm szerokości, a 2,0-2,4 mm długości.