Szelężnik mniejszy

Ciekawostki o szelężniku mniejszym

• Szelężnik może przez pewien czas rosnąć bez gospodarzy, jednak potrzebuje roślin żywicielskich do pełnego, prawidłowego rozwoju.
• Może atakować ponad 50 gatunków należących do 18 rodzin, najczęściej trawy właściwe (wiechlinowate, około 30% najczęstszych żywicieli) oraz drobnonasienne motylkowate (około 22% dobrych gospodarzy).
• Szelężnika określamy mianem „półpasożyta” podobnie jak jemiołę, albowiem produkuje cukry samodzielnie z dwutlenku węgla w powietrzu, wykorzystując energię światła. Wody i soli mineralnych nie czerpie jednak z gleby jak normalne rośliny, lecz „podkrada” je z korzeni sąsiednich, w pełni samożywnych roślin- żywicieli. Jako że ssawki szelężnika ukryte są w głębi ziemi, jest on półpasożytem korzeniowym (a nie pędowym jak jemioła, rozwijająca się w koronie gospodarza).
• Na obszarach wiejskich szelężnik traktowany jest jako szczególnie szkodliwy chwast łąk kośnych, pastwisk oraz zbóż ozimych. Na trwałych użytkach zielonych był wysoce niepożądany z uwagi na swoje trujące właściwości dla bydła i koni. Towarzyszące mu rośliny naczyniowa osłabiał nie tylko konkurując z nimi, lecz także wrastając swoimi ssawkami w ich organy podziemne. Zwalczanie go w XIX i XX wieku pozostawało niewdzięcznym zadaniem, gdyż błyskawicznie ewoluując, dostosowywał się do terminów sianokosów, tak, iż zawsze obsiewał się tuż przed pokosem. Prędka ewolucja sprawia, że naukowcy do dziś spierają się, czy formy szelężników kwitnące w różnych porach roku i porażające odmienne gatunki roślin-gospodarzy to wciąż tylko ekotypy czy już odrębne gatunki. Pomimo wielu wysiłków, by nie zawlekać go z nasionami roślin pastewnych ani z glebą, szelężnik mniejszy trafił do Kanady, USA i Nowej Zelandii. Także w krajach skandynawskich uważany jest za gatunek obcy.