Wilżyna ciernista

Rola wilżyny ciernistej

Rola użytkowa

•  Jak większość bobowatych z czasem silnie wzbogaca otoczenie w sole azotowe. 
• Obecnie zakazuje się domowego leczenia Ononis spinosa przy niewydolności serca i/lub nerek. Wielcy lekarze i naturaliści dawnych epok (Teofrast, Pliniusz i Dioskurydes w starożytności, ibn Bajtar w średniowieczu, Mojżesz Charas przyboczny aptekarz Ludwika XIV, po państwowe spisy leków z XVIII i XIX w.) wymieniali znacznie więcej zastosowań wilżyny m.in. solone pąki jako namiastka kaparów na przednówku, korzeń gotowany w occie na ból zęba, korzeń z miodem i octem przy padaczce, a obok gwajakowca, lukrecji, łopianu i sasafrasu wchodziła w skład „pięciu aperitifów” do „oczyszczania krwi” (leczenie chorób wenerycznych).
• Wilżyny ciernistej od niepamiętnych czasów do dziś używa się jako zioła, dziś także dekoracyjnej i biocenotycznej. Właśnie rabunkowy zbiór ze stanowisk naturalnych sprawiał, że dawniej groziło jej wymarcie. Dlatego też w 1983 r. objęto ją częściową ochroną gatunkową jako reżimem ochronnym typowym dla dziko rosnących roślin użytkowych. Powszechnie uważa się ją za wyborny środek moczopędny, znakomity lek przeciwko reumatyzmowi, kamieniom nerkowym oraz dnie moczanowej, jednak współczesna medycyna akademicka odrzuca akurat te zastosowania.

Rola biocenotyczna

Wilżyna ciernista to roślina chętnie odwiedzana przez pszczoły. Wiele szczegółów jej wydajności pyłkowej i nektarowej, dostępności dla pszczołowatych innych niż trzmiele i brzmiki wymaga dalszych badań. Jej nasiona przyciągają liczne chrząszcze ryjkowcowate. Jej zielem żywią się z kolei liczne owady, głownie niepozorne i niewielkie, ale także są wśród nich narażony na wymarcie w kraju miernik wilżyniak, miernik seledyniak, szlaczkoń siarecznik, bywa, że modraszek ikar czy pawica grabówka.

Ciekawostki o wilżynie ciernistej

W Polsce gatunek objęty częściową ochroną gatunkową.