Kosaciec żółty

Rola kosaćca żółtego

Rola użytkowa

Ceniony za pełną mrozoodporność i niezłą odporność na zasolenie, co odróżnia go od pokrewnych irysów z Dalekiego Wschodu (np. k. mieczolistnego I. ensata syn. I. kaempferi).

Rola biocenotyczna

Kosaciec żółty bywa chętnie oblatywany przez błonkówki, jednak podobnie jak u pozostałych irysów niewiele wiadomo o ich wydajności pyłkowej czy nektarowej. W brytyjskim projekcie „AgriLand”, w ramach Inicjatywy na Rzecz Dzikich Zapylaczy, otrzymał drugie miejsce w kategorii „dzienna produkcja nektaru z jednego kwiatu”. Słabiej wypadł w pozostałych kategoriach jak fenologia ogólna, liczba kwiatów na cały okaz czy dostępność kwiatu dla insektów, plasując się poza pierwszą dziesiątką rodzimych ziół pożytkowych. Ponadto jest źródłem pokarmu dla licznych ciem, chrząszczy ryjkowcowatych, niektórych muchówek i kilku wyspecjalizowanych stonkowatych i roślinarki Rhadinoceraea micans.

Ciekawostki o kosaćcu żółtym

• Wyhodowano szereg odmian ozdobnych o inaczej wybarwionych liściach albo kwiatach.
• Historycy sądzą, że właśnie stylizowany, złocisty kwiat oraz mieczowaty liść kosaćca żółtego były godłem króla Francji Ludwika VII podczas drugiej krucjaty, a stamtąd trafiły na herby dawnej Francji. 
• Łacińska nazwa pseudoacorus znaczy nibytatarak. Kosaćca żółtego faktycznie sporo łączy z tatarakiem: te same, bagienne siedliska; zbliżony kształt liści oraz łodyg; wreszcie trujące, wykrztuśne działanie na ludzki organizm.
• Usuwanie przekwitłych łodyg wydłuży kwitnienie, chroniąc cały łan irysów przed wyleganiem.