Ostrożeń warzywny

Rola ostrożenia warzywnego

Rola użytkowa

Na jego przykładzie widać, jak mocno zmienia się ocena roli gospodarczej danego gatunku zależnie od typowych sposobów użytkowania. W XIX i XX w. tępiono go jako chwast użytków zielonych, bo stare, najsilniej zdrewniałe okazy spasane były niechętnie, ponadto wypiera podsiewane trawy i bobowate. Dziś odwrotnie, podkreśla się raczej się jego smakowitość w młodych stadiach, poprawę trawienia u krów czy bardziej lśniącą sierść u koni. Jak wskazują polska i łacińska nazwa to roślina warzywna, uprawiana w Indiach i Japonii, masowo zbierana ze stanu dzikiego w Rosji w celach spożywczych. Dawniej roślina lecznicza. • Roślina pyłkowa i nektarowa, o wartości pożytkowej 500-600 kg miodu/ha. Obnóża pszczoły miodnej żerującej na nim będą stosunkowo duże, kremowe bądź siwawe. Miód z tego gatunku będzie naturalnie bogaty w sacharozę, żółtawy, słodszy od wielu innych miodów.

Rola biocenotyczna

Późnym latem chętnie oblatywany przez wiele grup owadów, w tym motyli, chrząszczy i dzikich błonkówek (miesierek, trzmieli). Nektarują od rana do nocy, a czasem do następnego dnia bywają atrakcyjne dla ciem. Dotychczas znane nauce zgrupowanie taksonów żerujacych na ostrożeniu warzywnym, składa się głównie z owadów o skromnej urodzie. Spośród najbardziej atrakcyjnych gatunków wymienić można niedźwiedziówkę kaję, krasopani poziomkówkę czy sadzankę rumianicę.

Ciekawostki o ostrożeniu warzywnym

Wśród nazw ludowych znaleźć można np. czarcie żebro, carskie ziele.