Rdest wężownik

Rola rdestu wężownika

Rola użytkowa

•  Wężownik doskonale komponuje się z roślinami mięsożernymi – muchołówką, kapturnicami, rosiczkami, pływaczami i tłustoszami, łączeniem baldaszkowatym, pełnikiem, irysami i kaczeńcem w specjalistycznych ogrodach deszczowych i obok torfowiskowych, modnych w UK i Niderlandach, nawiązujących do naturalnych mszarów i mechowisk. Obsadza nim się również od wieków brzegi sadzawek.
• Na wilgotnych łąkach kośnych rdest wężownik bywał tępiony jako chwast szkodliwy dla bydła i koni. 
• Znajdował wiele zastosowań przy garbowaniu skór, barwieniu wełny, wreszcie produkcji atramentu. 
• Młode, delikatne liście wężownika wchodziły w skład sałatek i kiszonek jadanych w Wielkim Poście i na Wielkanoc w dawnej Anglii. Zwyczaj serwowania tzw. budyniu szczawiowego, robionego wcale nie ze szczawiu, tylko z liści wężownika, starej owsianki, cebuli, pokrzyw oraz innych, dzikich jarzyn (stanowiących sekret każdej gospodyni) zachował się jako atrakcja turystyczna w Zachodnim Yorkshire. Na Wielkanoc budyń ten podsmaża się z bekonem.

Rola biocenotyczna

Obecnie czynna ochrona bogatych stanowisk tej bistorty stanowi ważny element ratowania czerwończyka fioletka – motyla niemal wymarłego w Europie Zachodniej, a lokalnie wciąż dość częstego w Polsce, choć i u nas coraz rzadszego. Jako roślina żywicielska ma znaczenie również dla chronionych gatunków takich jak dostojka eunomia lub czerwończyk nieparek, a także wymarłej dostojki tytanii. Rdest wężownik jest uznawany za roślinę miododajną, choć trudno odszukać twarde dane liczbowe nt. wydajności pyłkowej i nektarowej. Coraz częściej zaleca się na pasy kwietne oraz inne pastwiska pszczele w miejscach podmokłych. Ponadto jest rośliną żywicielską wielu ryjkowcowatych, a także innych chrząszczy, rośliniarek, muchówek i motyli, np. efektownych czerwończyka żarka i płomieńca, dostojki aglaja czy pawicy grabówki.

Ciekawostki o rdeście wężowniku

Wśród naz zwyczajowych znajdziemy m.in.: wężownik pospolity, bistorta lekarska, smoczy korzeń.