Stokrotka pospolita

Rola stokrotki pospolitej

Rola użytkowa

• Stokrotki można jadać, o ile nie są mocno pryskane ani zanieczyszczone jajami i larwami pasożytów przez psy i koty. Młode liście i pąki kwiatowe przypominają nieco orzechy w smaku, starsze robią się niesmaczne i gorzkie. Można potraktować je wówczas jako przyprawę lub łagodzić ich gorycz marynowaniem.
• Jest to również, prastare zioło lecznicze, dzika jarzyna i roślina dekoracyjna. Wyhodowano mnóstwo odmian ozdobnych, o koszyczkach z liczniejszymi „płatkami” (de facto kwiatami języczkowymi) i/lub niespotykanych w stanie dzikim mocnych odcieniach różu, bordu albo śnieżnej bieli. Odmianę o 16 „płatkach” znano w dawnej Babilonii i czczono jako kwiat bogini miłości Aszery/Isztar. Współczesna farmacja akademicka sięga po nią rzadko, zwykle zewnętrznie jako okład lub dodatek do kąpieli na trudno gojące się krosty, owrzodzenia i rany. Bywa stosowana wewnętrznie jako lek łagodnie ściągający, wykrztuśny, moczopędny, przeczyszczający i regulujący miesiączkę. Badania potwierdziły pewne jej działanie przeciwbakteryjne oraz obniżające poziom tłuszczów. Nie potwierdzono natomiast jej skuteczności przy kaszlu, bezsenności i migrenach.

Rola biocenotyczna

Ze względu na wyjątkowo długi czas kwitnienia może być niezastąpiona jako pożytek wiosenny i jesienny, gdy trudno jest o kwitnące rośliny. Brak twardych danych odnośnie jej produktywności pyłkowej i nektarowej. Stokrotka pospolita jest zapylana przez motyle, błonkówki lub muchówki. Żywią się nią głównie muchówki i kilka gatunków chrząszczy.

Ciekawostki o stokrotce pospolitej

Selekcja mająca miejsce podczas wieków uprawy ogrodowej pozwoliła na uzyskanie roślin o cechach, które czasami nie przypominają skromnej dzikiej formy pierwotnej.